Kreta en Eenzaam

Zee lag stiller onder sterrennacht
Dan een gulden vlies, een zilveren vacht
Iedre windvlaag scheen voorgoed te luwen
’t Zware schip kon zich niet verder stuwen
In het weerstandlooze, ijle klare
En het eiland kwam voorbij gevaren

Of het een stil schip was, diep gezonken
Welks topzeilen in het maanlicht blonken
Schoven zijn besneeuwde toppen zacht
Langs de sterrenwouden van den nacht
Door de manekring en sterrenzwermen
Meegetroond, ontvreemd van kust en bergen

Even streng gescheiden en ontheven
Als het grondloos droomen van mijn leven

Eenzaam en grauw golft de zee
Maar er varen nog andere schepen
Eenzaam en geel dwaalt de maan
Door de zooveel grootere hemel

Geen haven waarheen zij kan gaan
De melkweg is ook al geen ree
De aarde ziet haar minachtend aan
Bij de sterren telt ze niet mee